یا مهدی(عج)

شهادت یکی از فرماندهان دفاع مقدس در رمادی

شهادت یکی از فرماندهان دفاع مقدس در رمادی

سیدجاسم نوری، از فرماندهان هشت سال دفاع مقدس به جمع شهدای مدافع حرم پیوست.

ارزان‌ترین و گران‌ترین آپارتمان فروخته‌شده در تهران

ارزان‌ترین و گران‌ترین آپارتمان فروخته‌شده در تهران

بازار مسکن با رونق اندکی روبه‌رو شده است که این رونق تنها به واحدهای مسکونی ارزان‌قیمت محدود نمی‌شود و شواهد در معاملات انجام شده نشان می‌دهد در مقابل متقاضیانی که این روزها در بازار مسکن به دنبال فایل‌های اکازیون از لحاظ قیمت هستند، خریدارانی هم هستند که از لحاظ مالی در مضیقه نیستند و مي‌توانند آپارتمان‌هايي با حداقل 4 برابر ميانگين قيمت مسكن، خريداري كنند. 

طبق اطلاعات ثبت شده در سامانه بازار املاک ایران، هفته گذشته یک واحد مسکونی 170 متری، یک‌سال ساخت در خیابان شریعتی در محدوده پل رومی، متری 17 میلیون و 250 هزار تومان معامله شده است. علاوه بر این خریدار دیگری بابت هر متر مربع از یک واحد مسکونی 224 متری، 11 میلیون و 546 هزار تومان پرداخت کرده است.  واحد مذکور 5 سال ساخت و در خیابان محمودیه است. از طرف دیگر، فروشنده‌ای در شهرک غرب، قیمت هر متر از واحد 121 متری خود را که 14 سال از عمربنای آن می‌گذرد 11 میلیون و 805 هزار تومان تعیین کرده بود که به متقاضی با همین قیمت تحویل داده شده است! این 3 فایل واحد مسکونی طبق سامانه بازار املاک ایران از بالاترین قیمت قطعی فروش طی چند روز گذشته برخوردار بوده‌اند. همچنین بر اساس آمار سامانه مذکور در چند روز قبل واحدهایی هم بودند که قیمت قطعی فروش هر متر آنها کمتر از 2 میلیون تومان برآورد شده است.

برای مثال: در یکی از فرعی‌های خیابان جوادیه واحدی به متراژ 54 متر مربع 14 سال ساخت متری یک میلیون و 803 هزار تومان معامله شده است. از سوی دیگر یک میلیون و 676 هزار تومان به‌عنوان قیمت قطعی واحدی 68 متری 8 سال ساخت در محله خانی‌آباد، خیابان دولت‌آباد در سامانه بازار املاک ایران ثبت شده است. در بین جدول قیمت‌های قطعی فروش، اکثر قیمت‌های معامله شده بر اساس مترمربع، بین 2 میلیون تا 5 میلیون تومان در محله‌های مختلف تهران است.

شاهزاده اردنی از دور دوم انصراف داد/مجمع فیفا به تداوم دیکتاتوری بلاتر رای داد

شاهزاده اردنی از دور دوم انصراف داد/مجمع فیفا به تداوم دیکتاتوری بلاتر رای داد

مهدیه جباری- خبرآنلاین: شصت و پنجمین کنگره فیفا در دل تمام اتهامات فساد برگزار شد تا فوتبال دنیا رئیس 4 سال آینده اش را بشناسد. بلاتر 80 ساله در آخر هم ایستاد تا در رای گیری بماند. او که بیش از 14 همکارش را به جرم فساد گرفتند. 14 نفری که متهمند با دریافت 150 میلیون دلار رشوه در 20 سال در انتخاب میزبانان جام های جهانی دست کاری کرده اند. در دادن حق پخش بازی ها به شبکه های مختلف تلویزیونی نقش ایفا کردند و شبکه ای از فساد مالی و پول شویی را به راه انداخته اند. بلاتر که سالهاست از سوی بزرگان فوتبال دنیا از فیگو گرفته تا مارادونا به داشتن شبکه فاسد و دیکتاتوری متهم می شود اما چون سندی علیه او بدست نمی آمد ، نمی توانستند متهمش کنند ، این بار با حمله پلیس آمریکا می رفت که روی پل برود اما با حمایت روس ها ایستاد و در انتخابات شرکت کرد. او که از سوی روسها و اسرائیلی ها به شدت حمایت می شد ، شانس آورده بود که رقیبش شاهزاده جوان اردنی بود. کسی که حتی منتقدان سرسخت پیرپرد سوئیسی به این جمع بندی نمی رسیدند تا رای شان را به نام او بنویسند و در صندوق بیاندازند. اتفاقات 48 ساعت آخر اما دنیا را علیه بلاتر متحد کرده بود. او که به سختی خودش را تا انتخابات کشید ، برایش تقریبا مسجل شده بود اگر بماند هم ماندگاری اش خیلی طولانی نیست و نمی تواند تا 4 سال روی این صندلی بماند. بلاتر از یک سال قبل می دانست برای ماندن در صندلی اش نیاز به یک متحد قوی دارد. او نیاز به کسی داشت که سودای ریاست داشته باشد اما هنوز نتواند وارد بازی رقابت شود. شیخ کویتی عاشق فوتبال بهترین گزینه برای اتحاد بود. درحالی که بلاتر می دانست اروپایی ها و آمریکایی ها از این دیکتاتوری 17 ساله او خسته شده اند و دیگر حاضر نیستند بگذارند او در پست ریاست بماند ، به دنبال گزینه دیگری رفت. او به سراغ شیخ کویتی رفت. بلاتر با کمک شیخ احمد کویتی که رئیس آنوک بود و با پول های نفتی اش می توانست خیلی راحت رای های روسای کشورهای کوچک را جذب کند ، اینگونه توانست آرای زیادی از 46 رای آسیا و 50 رای آفریقا را داشته باشد. آنها اگرچه آرای اروپایی زیادی نداشتند اما می توانستند صاحب 21 رای آمریکای جنوبی و اقیانوسیه هم باشند اما به یکباره بازی شان را دستگیری های فیفا خراب کرد. ورود چهره های سیاسی مهم دنیا مثل کامرون ، اوباما ، پوتین و آنکلا مرکل برای حرف زدن به سود یا علیه بلاتر ، نشان از اهمیت انتخابات فیفا داشت.

بازی دشواری که باید سرانجامش یکی از این دو نامزد رئیس می شدند. میشل پلاتینی فرانسوی که به دلیل ترس از رقابت با بلاتر ، وارد بازی رقابت با او نشده بود ، تازه بعد از بالا گرفتن موضوع فساد بود که به خود لرزید که چرا ریسک کرده و نامزد نشده است. این همان حسی بود که دیگر نامزدهای اروپایی چون فیگو و رئیس فدراسیون فوتبال هلند داشتند. در سوی دیگر اما درحالی که انگلیسی ها و یوفا رسما تهدید کرده بودند اگر بلاتر رای بیاورد ، بازی های جام جهانی روسیه را تحریم می کنند ، پا به میدان رای گیری گذاشتند. جایی که علی کفاشیان ، رئیس فدراسیون ایران یکی از آنهایی بود که به سود بلاتر رای می داد. کفاشیانم که مدت هاست شده لیدر کمپین بلاتر در منطقه غرب و میانه آسیا ، از زمانی که با شیخ احمد کویتی بسته ، مدام برای بلاتر تبلیغ می کند. او حتی برای اولین بار رایش را پیش از انداختن به صندوق اعلام کرد و با صراحت گفت انتخابش بلاتر است و اصلا با الگوی او به دنبال ادامه حضور در فوتبال ایران است.

رای گیری از ساعت 4 بعد از ظهر به وقت گرینویچ در سوییس آغاز شد و کشور ها یک به یک رفتند و رای شان را به صندوق انداختند تا نفر پیروز اعلام شود. بعد از 3 ساعت رای گیری ، در نهایت آرا اعلام شد و بلاتر نتوانست 139 رای لازم را برای پیروزی در دور اول کسب کند. او 133 رای آورد و آرای پرنس علی 73 تا بود. برای دور دوم رای گیری ، بار دیگر همین پروسه تکرار می شود اما این بار رای گیری نسبی است و هر کسی یک رای بیشتر بیاورد برنده است. میزان آرا نشان می دهد اگر اتفاقی عجیب نیفتد ، بلاتر رئیس 4 سال اینده فوتبال می شود.

اگرچه دقایقی بعد پرنس علی که می دید شانس بالایی برای رای آوردن ندارد ، از انتخابات انصراف داد و به شدت تشویق شد. او که قمار بزرگی برای رقابت با بلاتر انجام داده بود ، دیگر پستی در هیات اجرایی فیفا هم ندارد و پستش را به شیخ سلمان بحرینی داده که پشتش را در انتخابات خالی کرده بود. شاهزاده اردنی در صورت حمایت آسیا می توانست به سادگی رئیس آینده فیفا باشد.

رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار رئیس و نمایندگان مجلس شورای اسلامی:

تغییرات اقلیمی یا داعش؛ مسأله این نیست!

تغییرات اقلیمی یا داعش؛ مسأله این نیست!

    روز گذشته، سناتور جمهوری‌خواه، جان مک کین در مقام ریاست کمیته نیروهای مسلح مجلس سنای آمریکا، ضمن انتقاد شدید به سیاست‌های اوباما در مهار جنگ‌افروزی‌های داعش، گفت: « ما شاهد گزارش‌های وحشتناک در پالمیرا هستیم، در حالی که جنگجویان دولت اسلامی (داعش) شهروندان سوری را اعدام کرده و اجسادشان را در خیابان‌ها رها می‌کنند؛ رئیس جمهور آمریکا می‌گوید: بزرگترین دشمنی که ما داریم تغییرات اقلیمی است .»
    این جمله‌ی به ظاهر احساسی به نظر می‌رسد نه‌تنها می‌تواند آرای جنگ‌طلبان در آمریکا و اروپا را به خود جلب کرده و احتمال پیروزی دموکرات‌ها را در برابر رقیب سنتی‌شان در انتخابات آینده کاخ سفید کاهش دهد، بلکه حتی شاید با نظر یا راهبرد برخی محافل تندرو داخلی هم اشتراک‌هایی داشته باشد!
    و البته راست آن است که باید بپذیریم: آنچه مک کین در قالب یک جمله‌ی معترضه بیان داشت، جای تأمل فراوان دارد؛ چرا که ریشه‌اش به یک جدال طولانی و تاریخی بین طبیعت‌باوران و درخت‌افکنان می‌رسد.
    دقت کنیم در همان دوره‌ی زمانی که داعشی‌ها ده‌ها نفر از اهالی بیگناه پالمیرا را وحشیانه به قتل رسانده‌اند؛ یعنی 24 ساعت گذشته؛ از برخی ایالت‌های هند خبر می‌رسد که شمار کشته شدگان ناشی از گرمای بی‌سابقه از مرز 430 نفر هم گذشته است ! سیل در جنوب آمریکا و به ویژه ایالت تکزاس، صدها نفر را بی‌خانمان کرده و میلیاردها دلار خسارت به بارآورده است ؛ 105 نفر در سیل چین کشته و 115 نفر هم ناپدید شده‌اند ؛ و نظیر چنین حوادثی، پرشمار دارد در جای جای کره‌ی زخم خورده‌‌ی زمین در هر ساعت از شبانه روز تکرار می‌شود. این در حالی است که در این مجال قصد ندارم تا به دیگر تبعات فرآیند ویرانگر تغییر اقلیم، چون خشکسالی، آلودگی هوا و طغیان آفت، ریزگردها و ظهور بیماری‌های ناشناخته اشاره‌ کنم. چون تا همینجا هم مشخص است که بزرگترین دشمن و تهدید شماره‌ی یک زمین چیست یا کیست؟! کافی است به یاد آوریم که در ماجرای توفان سندی، روزانه 10 میلیارد دلار به اقتصاد آمریکا ضربه خورد و یا در فاجعه‌ی نیروگاه فوکوشیما، تا همین امروز، ابعاد تازه‌ای از خسارت به اقتصاد ژاپن و امنیت روانی شهروندان آن کشور ‌وارد شده که شاید ابعاد کامل آن را هرگز نتوان با زبان اقتصاد رایج دنیا کمی کرد.
    نکته‌ی جالب‌تر ماجرا هنگامی برای ما ملموس‌تر به نظر خواهد رسید که بدانیم با همان چماق، برخی از افراد حقیقی یا حقوقی در داخل کشور، طرفداران محیط زیست یا سازمان‌های مرتبط با این حوزه را به باد انتقاد یا تمسخر گرفته و می‌گیرند. به عنوان مثال، همین چندی پیش بود که یکی از نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی در انتقادی آشکار از معصومه ابتکار بیان داشت که ابتکار برای گربه‌سانان بیشتر از ریزگردها و مردم اهواز نگران است! و یا در ماجرای اعتراض گروهی از شهروندان به رفتارهای غیراخلاقی با سگ‌ها در شیراز، باز بودند شخصیت‌هایی که از این دل‌نگرانی‌های اخلاق‌گرایانه و ارزشمند با عنوان سگواپسان یاد کرده و چنین حرکت‌هایی را به سخره گرفتند. در ماجرای آشوراده هم سخنی از قول یکی از علاقه‌مندان به توسعه‌ی طرح‌های گردشگری مطرح شد با این مضمون که در آشوراده فقط شغال و انار ترش وجود دارد و بنابراین ارزشی ندارد!!
    این در حالی است که اینک ثابت شده، تخریب محیط زیست، افت سطح آب‌های زیرزمینی، خشکی دریاچه‌ها و تالاب‌ها، تشدید فرسایش بادی و اضمحلال زیگونگی در هر سرزمین - که ناشی از تغییرات اقلیمی در حال تشدید هستند - مقدمه‌ی شروع تنش‌های اجتماعی، ناامنی و جنگ است. از قضا ناامنی‌های رخداده در خاورمیانه و آسیای جنوب غربی و آفریقا که سبب ظهور گروه‌های تندرو و تروریستی چون بوکوحرام، داعش، القاعده، طالبان و ... شده، خود شاهدی انکارناپذیر براین مدعاست. علاوه بر این موج مهاجرت از کشورهای فقیر آفریقایی به اروپا از طریق مدیترانه یا از آسیا به استرالیا و نظایر آن، آشکارا نشان دهنده‌ی این واقعیت است که دیگر آن دوره گذشت که بتوان با برقراری امنیت به هر قیمتی و با هر هزینه‌ای در چارچوب مرز سیاسی، اطمینان از ثباتی پایدار در منطقه داشت.
    بنابراین، آقای مک کین و همفکرانش، اگر راست می‌گویند و واقعاً دلشان برای مردم بیگناهی که در عراق، سوریه، یمن، افغانستان، پاکستان و ... قربانی خشونت‌ و جنگ و ترور شده، می‌سوزد؛ باید از قضا بیشترین تلاش خود را صرف مهار فرآیند ویرانگر تغییر اقلیم، بیابان‌زایی و دیگر پدیده‌های شوم و کاهنده‌ی کارایی سرزمین در میان‌رودان، شمال آفریقا و باختر شبه‌قاره هند کنند و بر طبل بیودموکراسی کوبیده، بکوشند تا فرصت‌های برابر اجتماعی برای همه‌ی ساکنان زمین ایجاد شود.

منصوریان: ما آمده ایم عربستان فوتبال بازی کنیم/منتظر اشتباهات الاهلی هستیم

منصوریان: ما آمده ایم عربستان فوتبال بازی کنیم/منتظر اشتباهات الاهلی هستیم

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین علیرضا منصوریان سرمربی نفت تهران در نشست خبری قبل بازی با الاهلی در عربستان گفت: قبل از پرداختن به مسائل فنی می خواهم درباره معطلی پنج ساعته در فرودگاه صحبت کنم.ما ساعت 6:30 عصر وارد فرودگاه شدیم و ساعت 11:30 شب از فرودگاه خارج شدیم.من در عربستان دوستان خوبی هم چون سامی جابر و خالد مسعد دارم.ما با عربستانی ها برادر هستیم و آمده ایم فوتبال بازی کنیم.این معطلی در فرودگاه غیر قابل توجیه است.نماینده AFC چند دقیقه بعد از ورود ما به فرودگاه توسط نماینده الاهلی از فرودگاه خارج شد. متاسفانه پلیس عربستان نهایت کارشکنی را در حق تیم نفت انجام داد.»
یکی از خبرنگاران عربستانی در واکنش به این صحبت‌های منصوریان اعلام کرد که در تهران هم چنین مشکلاتی برای تیم الاهلی پیش آمد اما سرمربی تیم نفت با تسلط خوب به زبان انگلیسی به این خبرنگار گفت: متأسفانه شنیدیم که در تهران یکی از کارمندان فرودگاه باعث بروز مشکلاتی برای تیم الاهلی شد اما این دلیل نمی‌شود که ما هم در اینجا چنین مشکلاتی را تجربه کنیم. اگر می‌خواهیم فوتبال در آسیا پیشرفت کند، این مسائل باید یک جا متوقف شود، چه در اینجا، چه در تهران و چه هرکجای دیگر.افراد پشت گیت نباید آنقدر قدرتمند باشند که بتوانند در روند رشد فوتبال آسیا تاثیر منفی بگذارند.»
منصوریان درباره تاکتیک تیم نفت در بازی فردا گفت: « تاکتیک تیم من را فردا خواهید دید.ما منتظر اشتباهات بازیکنان الاهلی خواهیم بود.اگر الاهلی اشتباه کند خواهید دید که چطور از این اشتباه استفاده خواهیم کرد.»
وی در بخش دیگر صحبت‌هایش خطاب به مسئولان حاضر در جلسه که آنها را هم تحت تأثیر قرار داد، گفت: ما به عربستان آمده‌ایم که فقط فوتبال بازی کنیم و با هیچ مسئله جانبی هم کاری نداریم. در فوتبال یک اصل به نام فرپلی وجود دارد که برای ما لازم است آن را در برابر الاهلی رعایت کنیم و همچنین برای الاهلی مقابل تیم نفت ایران.
منصوریان به مسئول AFC و افراد حاضر در جلسه، با صدایی بلند و شمرده شمرده، گفت: بیایید کمک کنیم یک بار برای همیشه داستان معطلی تیم‌ها در فرودگاه‌ها تمام شود، چون ما فقط می‌خواهیم فوتبال بازی کنیم، آن هم دوستانه و برادرانه.
در پایان نشست خبری، مسئول AFC و مدیران باشگاه الاهلی که تحت تأثیر سخنان سرمربی نفت ایران قرار گرفته بودند، به دلجویی از او پرداختند.
گفتنی است که در دیدار رفت دو تیم و در شرایطی که نایب رئیس باشگاه الاهلی بدون ID کارت در ورزشگاه آزادی حاضر شده بود، علیرضا منصوریان در اقدامی کم سابقه و نادر در دنیای فوتبال حرفه ای، ID کارت خود را به وی اهداء کرد. در غیر این صورت پلیس از حضور وی در رختکن الاهلی جلوگیری می‌کرد.

زندگينامه رهبری

شرايط رهبرى

شرايط رهبرى دو شرط اساسى شرايطى كه براى زمامدار ضرورى است مستقيماً ناشى از طبيعت طرز حكومت اسلامى است. پس از شرايط عامه مثل عقل و تدبير، دو شرط اساسى وجود دارد كه عبارتند از: 1- علم به قانون 2- عدالت چنانكه پس از رسول اكرم «صلى الله عليه وآله» وقتى در آن كسى كه بايد عهده‏دار خلافت شود، اختلاف پيدا شد باز در اينكه مسئول امر خلافت بايد فاضل باشد، هيچ گونه اختلاف نظرى ميان مسلمانان بروز نكرد. اختلاف فقط در دو موضوع بود. 1- چون حكومت اسلام حكومت قانون است، براى زمامدار علم به قوانين لازم مى‏باشد، چنانكه در روايات آمده است. نه فقط براى زمامدار بلكه براى همه افراد، هر شغل يا وظيفه و مقامى داشته باشند چنين علمى ضرورت دارد. منتهى حاكم بايد افضليت علمى داشته باشد. ائمه ما براى امامت خودشان به همين مطلب استدلال كردند كه امام بايد فضل بر ديگران داشته باشد. اشكالاتى هم كه علماى شيعه بر ديگران نموده‏اند در همين بوده كه فلان حكم را از خليفه پرسيدند نتوانست جواب بگويد، پس لايق خلافت و امامت نيست. فلان كار را بر خلاف احكام اسلام انجام داد، پس لايق امامت نيست .... (1) قانوندانى و عدالت از نظر مسلمانان، شرط و ركن اساسى است. چيزهاى ديگر در آن دخالت و ضرورت ندارد. مثلاً علم به چگونگى ملائكه، علم به اينكه صانع تبارك و تعالى داراى چه اوصافى است، هيچ يك در موضوع امامت دخالت ندارد. چنانكه اگر كسى همه علوم طبيعى را بداند و تمام قواى طبيعت را كشف كند يا موسيقى را خوب بلد باشد، شايستگى خلافت را پيدا نمى‏كند و نه به اين وسيله بر كسانى كه قانون اسلام را مى‏دانند و عادلند، نسبت به تصدى حكومت، اولويت پيدا مى‏كند. آنچه مربوط به خلافت است و در زمان رسول اكرم «صلى الله عليه وآله وسلّم» و ائمه ما «عليهم السلام» درباره آن صحبت و بحث شده و بين مسلمانان هم مسلّم بوده اين است كه حاكم و خليفه اولاً بايد احكام اسلام را بداند يعنى قانوندان باشد و ثانياً عدالت داشته، از كمال اعتقادى و اخلاقى برخوردار باشد. عقل همين اقتضا را دارد. زيرا حكومت اسلامى حكومت قانون است، نه خودسرى و نه حكومت اشخاص بر مردم. اگر زمامدار مطالب قانونى را نداند، لايق حكومت نيست. چون اگر تقليد كند، قدرت حكومت شكسته مى‏شود و اگر نكند، نمى‏تواند حاكم و مجرى قانون اسلام باشد. و اين مسلّم است كه «الفقهاء حكام على السلاطين»(2)، سلاطين اگر تابع اسلام باشند بايد به تبعيت فقها درآيند و قوانين و احكام را از فقها بپرسند و اجرا كنند. در اين صورت حكام حقيقى همان فقها هستند، پس بايستى حاكميت رسماً به فقها تعلق بگيرد، نه به كسانى كه به علت جهل به قانون مجبورند از فقها تبعيت كنند. 2- زمامدار بايستى از كمال اعتقادى و اخلاقى برخوردار و عادل باشد و دامنش به معاصى آلوده نباشد. كسى كه مى‏خواهد حدود جارى كند، يعنى قانون جزاى اسلام را به مورد اجرا گذارد، متصدى بيت المال و خرج و دخل مملكت شود، و خداوند اختيار اداره بندگانش را به او بدهد بايد معصيت كار نباشد و «لا ينالُ عَهدى الظالمين»(3) خداوند تبارک و تعالى به جائر چنين اختيارى نمى‏دهد. زمامدار اگر عادل نباشد در دادن حقوق مسلمين، اخذ مالياتها و صرف صحيح آن و اجراى قانون جزا، عادلانه رفتار نخواهد كرد و ممكن است اعوان و انصار و نزديكان خود را بر جامعه تحميل نمايد و بيت المال مسلمين را صرف اغراض شخصى و هوسرانى خويش كند. (4) شرط مرجعيت لازم نيست. من از ابتدا معتقد بودم و اصرار داشتم كه شرط مرجعيت لازم نيست. مجتهد عادل مورد تأييد خبرگان محترم سراسر كشور كفايت مى‏كند. اگر مردم به خبرگان رأى دادند تا مجتهد عادلى را براى رهبرى حكومتشان تعيين كنند. وقتى آنها هم فردى را تعيين كردند تا رهبرى را به عهده بگيرد، رهبرى او مورد قبول مردم است. در اين صورت او ولى منتخب مردم مى‏شود و حكمش نافذ است. (5) الگوى رهبرى رهبر در محكمه در صدر اسلام در دو زمان، دو بار حکومت اصيل اسلام محقق شد، يک زمان رسول‌الله «صلى الله عليه وآله وسلّم» و ديگر وقتى که در کوفه على بن ابى‌طالب سلام‌الله عليه حکومت مى‌کرد. در اين دو مورد بود که ارزش‌هاى معنوى حکومت مى‌کرد. يعنى يک حکومت عدل برقرار و حاکم ذره‌اى از قانون تخلف نمى‌کرد. حکومت در اين دو زمان حکومت قانون بوده است و شايد ديگر هيچ وقت حاکميت قانون را بدانگونه سراغ نداشته باشيم، حکومتى که ولىّ امرش ـ که حالا به سلطان يا رئيس جمهور تعبير مى‌کنند ـ در مقابل قانون با پايين‌ترين فردى که در آنجا زندگى مى‌کند على السواء باشد. در حکومت صدر اسلام اين معنى بوده است. حتى قضيه‌اى از حضرت امير در تاريخ است: در وقتى که حضرت امير سلام‌الله عليه حاکم وقت و حکومتش از حجاز تا مصر و تا ايران و جاهاى بسيارى ديگر بسط داشت، قضات هم از طرف خودش تعيين مى‌شد، در يک قضيه‌اى که ادعايى بود بين حضرت امير و يک نفر يمنى که آن هم از اتباع همان مملکت بود قاضى حضرت امير را خواست. در صورتى که قاضى دست نشانده خود او بود، و حضرت امير بر قاضى وارد شد و قاضى خواست به او احترام بگذارد، امام فرمود که در قضا به يک فرد احترام نکنيد، بايد من و او على‌السواء باشيم. و بعد هم که قاضى بر ضد حضرت امير حکم کرد، با روى گشاده قبول کرد. اين حکومتى است که در مقابل قانون همگى على‌السواء حاضرند، براى اينکه قانون اسلام قانون الهى است و همه در مقابل خداى تبارک و تعالى حاضرند، چه حاکم، چه محکوم، چه پيغمبر و چه امام و چه ساير مردم. (6) رهبر بين مردم حاکم اسلام مثل حاکم‌هاى ديگر از قبيل سلاطين يا رؤساى جمهورى نيست. حاکم اسلام، حاکمى است که در بين مردم، در همان مسجد کوچک مدينه مى‌آمد و به حرف‌هاى مردم گوش مى‌کرد و آنهايى که مقدرات مملکت دستشان بود، مثل ساير طبقات مردم در مسجد اجتماع مى‌کردند و اجتماعشان به صورتى بود که کسى که از خارج مى‌آمد نمى‌فهميد که کى رئيس مملکت است و کى صاحب منصب است و چه کسانى مردم عادى هستند. لباس، همان لباس مردم، معاشرت، همان معاشرت مردم و براى اجراى عدالت طورى بود که اگر چنانچه يک نفر از پايين‌ترين افراد ملت، بر شخص اول مملکت ادعايى داشت و پيش قاضى مى‌رفت، قاضى شخص اول مملکت را احضار مى‌کرد و او هم حاضر مى‌شد. (7) ولايت فقيه ضد ديکتاتورى در اسلام قانون حكومت مى‏كند. پيغمبر اكرم هم تابع قانون بود، تابع قانون الهى، نمى‏توانست تخلف بكند. خداى تبارک و تعالى مى‏فرمايد كه اگر چنانچه يك چيزى بر خلاف آن چيزى كه من مى‏گويم تو بگويى من تو را اخذ مى‏كنم و «وتينت» را قطع مى‏كنم،(8) اگر پيغمبر يك شخص ديكتاتور بود و يك شخصى بود كه از او مى‏ترسيدند كه مبادا يك وقت همه قدرت‏ها كه دست او آمد ديكتاتورى بكند، اگر او شخص ديكتاتور بود، آن وقت فقيه هم مى‏تواند باشد. (9) فقيه، مستبد نمى‏شود، فقيهى كه اين اوصاف را دارد عادل است، عدالتى كه غير از عدالت اجتماعى، عدالتى كه يك كلمه دروغ او را از عدالت مى‏اندازد، يك نگاه به نامحرم او را از عدالت مى‏اندازد، يك همچو آدمى نمى‏تواند خلاف بكند، خلاف نمى‏كند. (10) اختيارات رهبرى و حکومت اگر فرد لايقى كه داراى اين دو خصلت باشد، بپا خاست و تشكيل حكومت داد، همان ولايتى را كه حضرت رسول اكرم «صلى الله عليه وآله وسلّم» در امر اداره جامعه داشت، دارا مى‏باشد و بر همه مردم لازم است كه از او اطاعت كنند. اين توهّم كه اختيارات حكومتى رسول اكرم ‏«صلى الله عليه وآله وسلّم» بيشتر از حضرت امير «عليه السلام» بود، يا اختيارات حكومتى حضرت امير «عليه السلام» بيش از فقيه است، باطل و غلط است. البته فضائل حضرت رسول اكرم «صلى الله عليه وآله وسلّم» بيش از همه عالم است و بعد از ايشان فضائل حضرت امير - عليه السلام - از همه بيشتر است; لكن زيادى فضائل معنوى، اختيارات حكومتى را افزايش نمى‏دهد. همان اختيارات و ولايتى كه حضرت رسول و ديگر ائمه «صلوات الله عليهم» در تدارك بسيج و سپاه، تعيين ولات و استانداران، گرفتن ماليات و صرف آن در مصالح مسلمانان داشتند، خداوند همان اختيارات را براى حكومت فعلى قرار داده است، منتهى شخص معينى نيست، روىِ عنوانِ «عالمِ عادل» است. وقتى مى‏گوييم ولايتى را كه رسول اكرم ‏«صلى الله عليه وآله وسلّم» و ائمه «عليهم السلام» داشتند، بعد از غيبت، فقيه عادل دارد، براى هيچ كس اين توهم نبايد پيدا شود كه مقام فقها همان مقام ائمه ـ عليهم السلام ـ و رسول اكرم ‏«صلى الله عليه وآله وسلّم» است. زيرا اينجا صحبت از مقام نيست، بلكه صحبت از وظيفه است. ولايت ‏يعنى حكومت و اداره كشور و اجراى قوانين شرع مقدس، يك وظيفه سنگين و مهم است نه اينكه براى كسى شان و مقام غير عادى به وجود بياورد و او را از حد انسان عادى بالاتر ببرد. به عبارت ديگر ولايت مورد بحث، يعنى حكومت و اجرا و اداره، بر خلاف تصورى كه خيلى افراد دارند امتياز نيست، بلكه وظيفه‏اى خطير است. يكى از امورى كه فقيه متصدى ولايت آن است، اجراى حدود (يعنى قانون جزاى اسلام) است. آيا در اجراى حدود بين رسول اكرم ‏«صلى الله عليه وآله وسلّم» و امام و فقيه امتيازى است؟ يا چون رتبه فقيه پائين‏تر است، بايد كمتر بزند؟ حد زانى كه صد تازيانه است اگر رسول اكرم ‏«صلى الله عليه وآله وسلّم» جارى كند 150 تازيانه مى‏زند و حضرت امير المؤمنين «عليه السلام» 100 تازيانه و فقيه 50 تازيانه؟ يا اينكه حاكم، متصدى قوه اجرائيه است و بايد حد خدا را جارى كند، چه رسول الله ‏«صلى الله عليه وآله وسلّم» باشد و چه حضرت امير المؤمنين «عليه السلام» ، يا نماينده و قاضى آن حضرت در بصره و كوفه، يا فقيه عصر. ديگر از شؤون رسول اكرم ‏«صلى الله عليه وآله وسلّم» و حضرت امير «عليه السلام» اخذ ماليات، خمس، زكات، جزيه و خراج اراضى خراجيه است. آيا رسول اكرم ‏«صلى الله عليه وآله وسلّم» اگر زكات بگيرد، چقدر مى‏گيرد؟ از يك جا، ده يك و از يك جا، بيست يك؟ حضرت امير المؤمنين «عليه السلام» خليفه شدند، چه مى‏كنند؟ جناب عالى فقيه عصر و نافذ الكلمه شديد، چطور؟ آيا در اين امور، ولايت رسول اكرم «صلى الله عليه وآله وسلّم» با حضرت امير المؤمنين «عليه السلام» و فقيه، فرق دارد؟ خداوند متعال رسول اكرم «صلى الله عليه وآله وسلّم» را «ولى‏» همه مسلمانان قرار داده و تا وقتى آن حضرت باشند، حتى بر حضرت امير ‏«عليه السلام»‏ ولايت دارند. پس از آن حضرت، امام بر همه مسلمانان حتى بر امام بعد از خود ولايت دارد، يعنى اوامر حكومتى او درباره همه نافذ و جارى است و مى‏تواند والى نصب و عزل كند. همانطور که پيغمبر اکرم «صلى الله عليه وآله وسلّم» مأمور اجراى احکام و برقرارى نظامات اسلام بود و خداوند او را رئيس و حاکم مسلمين قرار داده و اطاعتش را واجب شمرده است فقهاى عادل هم بايستى رئيس و حاکم باشند و اجراى احکام کنند و نظام اجتماعى اسلام را مستقر گردانند. (11) حکومت از احکام اوليه و مقدم بر احکام فرعيه است اگر اختيارات حكومت در چارچوب احكام فرعيه الهيه است، بايد عرض حكومت الهيه و ولايت مطلقه مفوّضه به نبى اسلام ـ صلى الله عليه و آله ـ يك پديده بى معنى و محتوا باشد. حكومت كه شعبه‏اى از ولايت مطلقه رسول الله «صلى الله عليه وآله وسلّم» است، يكى از احكام اوليه اسلام است و مقدم بر تمام احكام فرعيه حتى نماز و روزه و حج است. حاكم مى‏تواند مسجد يا منزلى را كه در مسير خيابان است خراب كند و پول منزل را به صاحبش رد كند، حاكم مى‏تواند مساجد را در موقع لزوم تعطيل كند و مسجدى كه ضرار باشد در صورتى كه رفع بدون تخريب نشود، خراب كند. حكومت مى‏تواند قراردادهاى شرعى را كه خود با مردم بسته است، در موقعى كه آن قرارداد مخالف مصالح كشور و اسلام باشد يك جانبه لغو كند و مى‏تواند هر امرى را چه عبادى و يا غير عبادى است كه جريان آن مخالف مصالح اسلام است، از آن، مادامى كه چنين است جلوگيرى كند. حكومت مى‏تواند از حج كه از فرايض مهم الهى است، در مواقعى كه مخالف صلاح كشور اسلامى دانست موقتاً جلوگيرى كند. (12) ولايت و حق تحديد مالکيت در اسلام اموال مشروع و محدود به حدودى است يكى از چيزهايى كه مترتب بر ولايت فقيه است و مع الأسف اين روشنفكرهاى ما نمى‏فهمند كه ولايت فقيه يعنى چه، يكى‏اش هم تحديد اين امور است. مالكيت را در عين حال كه شارع مقدس محترم شمرده است، لكن ولى امر مى‏تواند همين مالكيت محدودى كه ببيند خلاف صلاح مسلمين و اسلام است، همين مالكيت مشروع را محدودش كند به يك حد معيّنى و با حكم فقيه از او مصادره بشود. (13) ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 1ـ بحارالانوار، ج25، ص116؛ نهج البلاغه، ص588، خطبه 172؛ الاحتجاج، ج1، ص229. 2ـ مستدرک الوسائل، ج17، ص321، «کتاب القضاء»، «ابواب صفات قاضى»، باب 11، حديث33. 3ـ سوره بقره/ 124. 4- ولايت فقيه – ص61ـ 58 5- صحيفه نور جلد 21- ص 129 – تاريخ 9/2/68 6- صحيفه نور جلد 10ـ ص169ـ168 ـ تاريخ:17/8/58 7- صحيفه نور جلد 3ـ ص84ـ تاريخ: 18/8/57 8- اشاره به آيات مبارکه 44- 46 سوره الحاقة است که مى‌فرمايد: وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِيلِ * لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِينِ * ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِينَ .«و اگر (محمد) به ما به دروغ سخنانى را مى‌بست، قطعاً ما او را به قهر مى‌گرفتيم و شاهرگش را قطع مى‌کرديم.» 9- صحيفه نور جلد 10- ص 29 – تاريخ: 30/8/58 10- صحيفه نور جلد 11ـ ص 133 ـ تاريخ: 7/10/58 11- ولايت فقيه ـ ص 93-92 12- صحيفه نور ج 20- ص 170- تاريخ: 16/10/66 13- صحيفه نور جلد 10 – ص 138 – تاريخ 14/8/58

ادامه مطلب

مرور تصاویری با عابدزاده از بمب باران آبادان تا کری خوانی برای پروین و خداحافظی جنجالی از تیم ملی

مرور تصاویری با عابدزاده از بمب باران آبادان تا کری خوانی برای پروین و خداحافظی جنجالی از تیم ملی

 4 خرداد تولد احمدرضا عابدرزاده بود، چهره محبوب فوتبال ایران. به همین بهانه سراغ زندگی فوتبالی و خصوصی او می رویم. قصه از آبادان و دمای 55 درجه شروع می شود و در آخر به ماجرای حکم شلاق احمدرضا می رسد. این فراز و نشیب هایی از زندگی یک چهره دوست داشتنی است.

پسر آبادانی
شروع احمدرضا عابدزاده. 4 خرداد 1345. در آبادان. در گرمای بالای 50 درجه. احمدرضا بزرگ می شود، به مدرسه سعی می رود و زندگی تازه ای آغاز می کند. کودکی که فوتبال را از زمین تختی اهواز یاد می گیرد. عابدزاده می گوید: «برایتان بگویم که گرما بالای 55 درجه هم می رفت. پایمان را می گذاشتیم روی آسفالت و قیر، گیر می کرد. در محله ما دو باشگاه بود. یکی باشگاه جم و دیگری جوانان. من در تیم جوانان بازی می کردم...» به فلکه پل خرمشهر و یک خانه ویلایی برمی گردیم. جایی که احمدرضا درباره اش می گوید: «مثل خانه های ویلایی شهرک غرب بود.» جایی که احمدرضا بزرگ می شود. او تعریف می کند از دوچرخه ای که داشت و با آن سر تمرین می رفت. عابدزاده می گوید: «از همان روزها وحشتناک تمرین می کردم. یادش به خیر... تیر دروازه هم نداشتیم. از اینطرف و آنطرف آهن جور می کردیم و می گذاشتیم تیر دروازه...»

عابدزاده چطور دروازه بان شد؟
کودکی که در میانه های میدان، نقش هافبک دفاعی را باز می کند احمدرضا عابدزاده است. او فوتبال را از این پست آغاز می کند اما یک اتفاق، یکی از بزرگترین گلرهای تاریخ ایران را متولد می کند. یک مصدومیت. احمدرضا تعریف می کند: «9 سالم بود. بچه های دیگر همه از من سن و سال شان بیشتر بود. یک روز دست دروازه بان تیم شکست. گفتند چه کسی را بگذاریم؟ آخرش من را انتخاب کردم.» احمدرضا این پست را دوست ندارد و اعتراض می کند اما بچه ها تصمیم شان را گرفته اند، تصمیمی که احمدرضا بعدها می فهمد در سرنوشت اش چقدر تاثیرگذار بود: «خلاصه زود من را دروازه بان گذاشتند. از آن روز رفتم درون دروازه و دیگر بیرون نیامدم! در همان بازی اول من کلی توپ گرفتم و دیگر جا خوش کردم.»

کوچ در آن شب سخت
زندگی ادامه پیدا می کند و ناگهان به توپ و خمپاره می رسد. به صدای گلوله. شروع جنگ تحمیلی و فرار از آبادان. احمدرضا می گوید: «13 سالم بود که جنگ شروع شد. در خانه حبس شده بودیم. پدرم گفت اینجا دیگر جای ماندن نیست.» پس، کوچ می کنند. از آبادان می روند تا به اصفهان برسند. مسیر دلهره آور. احمدرضا از آن شب یاد می کند: «نیروهای نظامی گفتند چراغ خاموش بروید. چراغ روشن می کردیم، عراقی ها با موشک ماشین را می زدند. عراقی ها همه نوع تجهیزات داشتند. خیلی شب سختی بود. ما رفتیم ولی خیلی از اقوام، فامیل و دوستان در آبادان شهید شدند.»

ماجرای کفش های بسکتبال و آن استوک آدیداس
حضور در اصفهان و یک زندگی نو. خانه و کاشانه عوض می شود اما راه زندگی نه. احمدرضا به تیم هلال احمر می رود و زیر نظر احمدرضا بهنام کارش را شروع می کند. با خنده از آن روزها می گوید: «همان روزهای اول برگشت به من گفت چرا خسته نمی شوی پسر؟» او خاطره ای تعریف می کند: «یادم هست کفش نداشتم. یک کفش بسکتبال پایم می‌کردم. گفت با اینکه نمی‌توانی فوتبال بازی کنی. بعد از سه ماه برای من یک کفش آدیداس با پرچم کرواسی گرفتند که تقریباً این کفش را 3 سال پوشیدم. مدام پاره می‌شد و آن را می‌دوختم و پر از بخیه بود.»

اصفهان و خوشبحتی احمدرضا
عابدزاده از هلال احمر به تام اصفهان می رود. تصمیمی که به ناگهان سرنوشتش را عوض می کند. کار زیر نظر حسین چرخابی. احمدرضا می گوید: «خیلی تمرین می کردم. می گفتم من باید یک روز بهترین دروازه بان ایران شوم.» عابدزاده نزدیک به 6 سال در تام می ماند. آنجا اتفاق های مثبت زندگی اش می افتد. عابدزاده شکل می گیرد. دست فروشی می کند، در بازار مسگرها مشغول می شود، پول در می آورد، به قهرمانی لیگ اصفهان و جام حذفی اصفهان می رسد و به تیم ملی می رسد. او در سال 63 ابتدا به تیم جوانان اصفهان دعوت می شود و سپس به تیم ملی جوانان. یک اتفاق تاریخی در تیم ملی، عابدزاده را هم تحت تاثیر قرار می دهد. قبل از المپیک سئول با استعفای دسته جمعی ملی پوش ها، مرحوم دهداری عابدزاده را به تیم ملی دعوت می کند. حالا او از تام به همه چیز رسیده است. احمدرضا در مقدماتی بازی ها اولین بازی ملی اش را مقابل کویت انجام می دهد.

جام ملت ها و آن دستبند جنجال ساز
جام ملت‏هاى 1988 قطر از راه می رسد و مرحوم دهدار از عابدزاده به عنوان شماره یک استفاده می کند. تنها در بازی با کره جنوبی سجادی در ترکیب ثابت قرار می گیرد که تا دقیقه 62 سه گل می خورد. دهداری دوباره احمدرضا را به زمین می فرستد. ایران در پایان مسابقات به مقام سومی می رسد. در بازی رده بندی، عابدزاده جوان چهره جدیدی از خود نشان می دهد و به ناگهان حصارها را می شکند. او سه پنالتی مهار می کند و سر زبان ها می افتد. لقب عقاب آسیا کنار نام احمدرضا می چسبد و مردم برایش سر و دست می شکنند. ستاره محبوب در بازگشت از قطر، به تلویزیون می رود. احمدرضا دستبند به دست دارد که جنجال ساز می شد. خبر مثل بمب صدا می کند و هرکس از راه می رسد، موضعی می گیرد که «آی بازیکن ملی باید در تلویزیون دستبند بیاندازد؟»

جواب تاریخی احمدرضا به پروین
سال 1568. علی پروین سرمربی تیم ملی می شود. لیست 104 نفره برای تیم ملی می دهد. 7 گلر در لیست هستند اما نامی از عابدازده نیست. احمدرضا که شاکی است، یکی از به یاد ماندنی ترین مصاحبه های عمرش را انجام می دهد: «به تهران می آیم و با پیراهن استقلال ثابت می کنم بهترین گلر ایران هستم.» عابدزاده البته این مصاحبه را تکذیب می کند اما اتفاقی که پیش بینی می کند، رخ می دهد.

احمدرضا چطور به استقلال رفت؟
سال 69 می رسد. سال وفا به عهد. عابدزاده از تام به استقلال می رسد. پسر بد بدن چشم منصور پورحیدری را می گیرد. درخشش با پیراهن تام اصفهان مقابل استقلال و پیشنهاد سرمربی آن روزهای استقلال: «آقای حسین چرخابی گفت این پسر را می‌خواهم و باید بماند. اصرار داشت که با من هنوز با زیاد کار دارد.» بعدها، انگار این چوب‌خط پر شد. احمدرضا عابدزاده به تهران آمد و استقلال. در ایامی که شایعه اولین اختلاف پروین و احمدرضا عابدزاده در محافل جرقه خورد. می‌گفتند او که از بچگی پرسپولیسی بود، به خاطر لج و لجبازی با پروین به استقلال رفت. احمدرضا اما گفت: «این اصطلاحی که به‌کار بردید، درست نیست. من همیشه به پروین احترام می‌گذارم. حتی اگر صدبار از مقابلم رد شود، بلند می‌شوم. مگر مثل پروین چندتا در این فوتبال داریم؟» اما کیست که شایعات آن روزها را فراموش کند؟ اینکه عابدزاده فقط از پروین دلخور بود و پدرزن استقلالی اش چگونه از رفتن او استقبال می کند. 

بر بام آسیا...
سال 69،70 و 71. سه سال آبی برای احمدرضا. او با استقلال انواع و اقسام قهرمانی ها را به دست می آورد. قهرمانی در باشگاههای تهران، قهرمانی لیگ آزادگان، قهرمان جام استقلال قطر و قهرمانی و نایب قهرمانی آسیا. شاهکار عابدزاده در جام قطر شاهکار عجیبی می کند. او در مسابقه فینال، سه پنالتی پشت سر هم را مهار می کند تا ستقلال با وجود خراب کردن دو پنالتی، در نهایت 3 بر 2 برنده باشد. احمدرضا و استقلال در فینال جام باشگاهها لیائونگ چین را می برند و قهرمان آسیا می شوند.

مهار سه پنالتی به یاد ماندنی فینال پکن
مهر ماه دوستی پروین و عابدزاده. خبری از اختلاف ها نیست و اسطوره پرسپولیسی ها، احمدرضای جوان را تحویل می گیرد. مهرماه می رسد و ایران به رقابت های آسیایی پکن می رود. عابدزاده که در استقلال ستاره است، گلر شماره یک ایران می شود. سال 69 است و احمدرضا همراه با تیم ملی عازم پکن می شود. برد پشت برد و درخشش پشت درخش. ایران مالزی و کره شمالی را می برد. در یک چهارم نهایی یک گل به ژاپن می زند. در نیمه نهایی کره را با گل سیروس قایقران شکست می دهد و به فینال می رسد. چین در بازی آخر منتظر ایران است. بازی دو تیم در 120 دقیقه بدون گل به پایان می رسد و کار به پنالتی می کشد. سیروس قایقران، محمدحسن انصاری فرد، سید علی افتخاری و مجید نامجو مطلق 4 ضربه پنالتی ایران را گل می کنند... و اما در آن سو. احمدرضا عابدزاده سه پنالتی کره را مهار می کند تا تبدیل به یک ابر قهرمان شود. هزاران کیلومتر اینطرفتر در خاک وطن مردم برای او فریاد می کشند. عادبدزاده ناگهان محبوب قلب ها می شود.

دلخوری از مدیران استقلال و قرارداد چند ده میلیونی
به ناگهان مرد محبوب به روی زمین می افتد. سال 72 و بازی ایران و تایوان. احمدرضا بر اثر یک حرکت آکروباتیک رباط زانویش پاره می شود. پزشک ها می گویند سه سال باید دور از میادین باشد. اشک های احمدرضا و گلایه های او از مدیران وقت استقلال و سپاهان. عابدزاده وقتی از استقلال جدا می شود با قراردادی دو ساله به سپاهان می رود. او با قراردادی 35 میلیونی گران ترین بازیکن لیگ می شود اما مصدومیت کار را خراب می کند. نه سپاهان او را می خواهد و نه استقلال. عابدزاده توقع دارد آبی ها در این روزهای سخت به کمکش بیایند اما حاصل «بی مهربی» آنها را با یک تصمیم جواب می دهد. امیر عابدینی که برای یکی مثل نامجو مطلق ستاره استقلال هم این کار را کرده بود، احمدرضا را با هزینه باشگاه پرسپولیس به آلمان می فرستد تا مداوا شود. احمدرضا خیلی زود خوب می شود و در بازگشت به ایران سال 73 با پرسپولیس قرارداد می بندد. انتقال او به پرسپولیس، هواداران استقلال را شوکه می کند اما احمدرضا به مرور اتفاقات بعد از مصدومیتش می پردازد تا آبی ها مدیران باشگاه را سیبل کنند.

از پرسپولیس تا آن شب تاریخی ملبورن
عابدزاده در پرسپولیس هم می درخشد. در سال 74 همراه با این تیم قهرمان لیگ آزادگان می شود. رکورد منحصر به فرد 18 بازی و 5 گل، از او یک بت می سازد. خیلی ها به عشق عابدزاده پرسپولیسی می شوند. احمدرضا از همان روزها مهر سکوت بر دوران حضورش در استقلال می زند. او حالا پرسپولیسی است و محبوب هوادارانش پس نباید درباره موفقیت های بزرگش در دوران حضور در استقلال حرفی بزند. آذرماه 76 از راه می رسد و آن بازی تاریخی مقابل استرالیا. احمدرضا با آن لبخندهای به یاد ماندنی برای همیشه در ذهن هوادران نقش می بندد. به خاطر حرکاتی که انجام می داد و آن مهار یک دستی توپ. عابدزاده درباره حماسه ملبورن می گوید: «قبل از بازی همه اعضای تیم مبهوت فضای ورزشگاه ملبورن شده بودند و اصلاً کسی خودش را درست و حسابی گرم نکرد. من مربی دروازه‌بان‌ها را صدا زدم و گفتم بیا مرا گرم کن چون او هم داشت مثل بقیه تماشاگران را نگاه می‌کرد و اگر اشتباه نکنم، فقط من بدنم را گرم کردم و انگار بقیه با دیدن جو استادیوم و بالا رفتن ضربان قلب، خود به خود داغ کرده بودند.» ایران مساوی می کند و به جام جهانی می رسد. شایعات نگران کننده هر روز جدی تر می شود. اینکه پای احمدرضا خراب است. عابدزاده بازی یوگسلاوی را در جام جهانی از دست می دهد ولی مقابل آمریکا به میدان می رود و بدون اینکه بداند، آخرین بازی ملی اش را مقابل آلمان انجام می دهد.

خداحافظی جنجالی از تیم ملی
جام جهانی که تمام می شود، همه همچنان نگران احمدرضا هستند. قبل از جام ملت های لبنان، شایعات به اوج می رسد. عابدزاده مصدوم است، عابدزاده نمی تواند، وضعیت مرموز پای احمدرضا و هزار شایعه دیگر. در نهایت او به خاطر بی مهری ها با یک خط بیانیه از تیم ملی خداحافظی می کند. عابدزاده جلال طالبی را عامل اصلی خداحافظی اش می داند و با دل پری درباره اش می گوید: «گذشته‌ها، گذشته اما او هیچ‌وقت نمی‌توانست تیم را مدیریت کند. آن برش را میان بازیکنان نداشت. نمی‌توانست. گاهی بچه‌ها هم اذیتش می‌کردند. آن زمان در تیم ‌ملی باندبازی داشتیم...»
عابدزاده پس از بازگشت تیم ملی از جام جهانی مصدوم است و یک سال به خاطر مصدومیت و جراحی زانو، دور از میادین. در اواخر سال 78 او دوباره بازمی گردد. بازی های درخشانش در پرسپولیس باعث می شود تا رسانه ها به جلال طالبی فشار بیاورند که چرا عابدزاده دعوت نمی شود. قبل از جام ملت ها، تیم ملی برای انجام یک بازی دوستانه راهی قطر می شود. عابدزاده هم در این سفر کنار تیم ملی است. طالبی در آن بازی احمدرضا را بازی نمی دهد و در بازگشت به تهران او با صدور بیانیه ای یک خطی، از تیم ملی خداحافظی می کند. این خداحافظی جنجال ساز می شود. جلال طالبی می گوید چون پاسپورت او مشکل داشت، نمی توانست به لبنان برود! عابدرزاده اما جو نامناسب تیم ملی را سبب خداحافظی اش اعلام می کند. عابدزاده در توضیح آن اتفاقات می گوید: «یکی از دلایل کنارگذاشتنم بازوبند کاپیتانی بود. می‌خواستند بازوبند را از من بگیرند. دوم اینکه، در جام‌جهانی‌ به فدراسیون 2 میلیون و 500 هزار یورو پاداش داده بودند. پول برای ما بود. من رفتم به آقای نوآموز گفتم پول را بدهید. به مذاق آقای صفایی خوش نیامد. نخواستند در تیم‌ ملی باشم.»
اما جلال طالبی هیچگاه نمی پذیرد که او عامل خداحافظی احمدرضا بوده است. او می گوید: «پس از جام جهانی یکی از بازیکنان جوان که هم اتاق عابدزاده بود به من گفت احمدرضا میخواهد خداحافظی کند. از سویی پزشک ها عکس های پای احمدرضا را به من نشان دادند و گفتند دیگر نمی تواند بازی کند ولی تصمیم گیرنده شما هستید! در واقع من را قربانی خداحافظی عابدزاده کردند. در حالی که بنده دوست داشتم احمدرضا کنار تیم ملی بماند.»

شب نحس حمله مغزی
تنها یک سال پس از خداحافظی جنجالی. شب نحس از راه می رسد. 12/12/1380. خبر بد خیلی زود مخابره می شود. چهره محبوب روی تخت بیمارستان. حمله مغزی، چغر بد بدن را از پا در می آورد. احمد رضا که اشک در چشمهایش حلقه زده، می گوید: «از این دنیا رفتم و با خواست پروردگار و دعای خالصانه مردم ایران برگشتم. پزشکانم و بیمارستان کسری هم برایم سنگ‌تمام گذاشتند. بعدها در سوئد پزشکان گفتند نزدیکی دو رگ در مغزم باعث این مشکل شده و تأکید کردند از هر چند میلیون ‌نفر فقط یک نفر این مشکل را دارد و گفتند با افزایش فشارم، رگ‌ها باز شده بودند. این هم قسمت من بوده و گلایه‌ای ندارم و هرگز فراموش نمی‌کنم میلیون‌ها نفر در ایران و خارج از ایران چگونه پیگیر اوضاعم بودند و برای سلامتی‌ام دستان‌شان را به سمت پروردگار دراز کردند و دست تک‌تک آنها را می‌بوسم.» دعای مردم جواب می دهد و عابدزاده به این دنیا بازمی گردد.

چرا اینقدر محبوبیت؟
عابدزاده حتی 9 سال بعد از خداحافظی از فوتبال هم، محبوب است. سال 88 برنامه 90 نظرسنجی محبوب ترین بازیکن سه دهه اخیر فوتبال ایران را برگزار می کند و عابدزاده در پایان محبوب ترین می شود. کسی به گرد پای او نمی رسد. عابدرزاده در این باره می گوید: «مردم به من لطف دارند. برخورد آدم‌‌هاست که در دل مردم می‌ماند. باید تصویری از خودتان در ذهن‌شان بسازید که مثبت باشد. من به این باور رسیدم که کار خوب همیشه می‌ماند. من با استقلال در زمین دیهیم، پایین میدان رسالت تمرین می‌کردم. مهدی فنونی‌‌زاده شوت می‌زد، بدجور. پسر کوچکی در حد 13، 14 ساله ایستاده بود کنار زمین. یکی از شوت‌ها رفت و خورد کنار این بچه. اینقدر ترسیده بود که نفسش بالا نمی‌آمد. سریع رفتم بالای سرش. به او آب دادم و گفتم حالت خوب است؟ این اتفاق تمام شد و رفت. 22 سال بعد یک‌بار جایی بودم، یک جوانی آمد کنارم و گفت من همان پسر بچه هستم که دستم را گرفتی و بلندم کردی. گفت هنوز رفتارت در یادم هست. کاری که کردی در دلم مانده. من کاری نکردم ولی آدم‌ها این چیزها در ذهن‌شان می‌ماند.»

بازی خداحافظی
۲۳ دی ماه سال ۱۳۸۴؛ بازی خداحافظی احمدرضا. او در میان تشویق هزاران پرسپولیس و پس از بدرقه الیور کان، در بازی بایرن مونیخ و پرسپولیس به رختکن بازمی گردد. بازی خداحافظی با تاخیر.